19 sierpnia 2017 - Obłoki srebrzyste - autor Dariusz Wiosna
19 sierpnia 2017 - Obłoki srebrzyste - autor Dariusz Wiosna

Powoli kończy się sezon obserwacji NLC. Te polarne chmury mezosferyczne, widziane przy zmierzchu lub świcie kiedy słońce jest 6-16 stopni poniżej horyzontu. Na półkuli północnej najlepszy okres do ich obserwacji zaczyna się w połowie maja i trwa do końca sierpnia. Najczęściej obserwowane są w pasie pomiędzy 50° i 70° (północnej i południowej szerokości geograficznej) obłoki srebrzyste są najwyższymi chmurami widzianymi z Ziemi. Powstają w mezosferze około 75–85 km ponad powierzchnią ziemi. Dariusz Wiosna po raz kolejny udowodnił, że jest uważnym obseratorem zjawisk na niebie i potrafi w niezwykle atrakcyjny sposób je utrwalić. Optyka: Tamron 17-50; kamera: Canon 50D. Zdjęcie wykonane 21.06.2017 o godz. 2:40.

12 sierpnia 2017- Cześciowe zaćmienie Księżyca- autor Roman Bukalski
12 sierpnia 2017- Cześciowe zaćmienie Księżyca- autor Roman Bukalski

Nie wszyscy wiedzą, że zaćmienia Słońca występują częściej niż zaćmienia Księżyca. W ciągu roku zdarzają się co najmniej dwa zaćmienia Słońca, a w sprzyjających warunkach pięć. Natomiast rocznie mogą wystąpić tylko trzy zaćmienia Księżyca, ale może być też tak, że w danym roku nie zdarzy się ani jedno. W tym roku były tylko dwa - 11 lutego i 7 sierpnia. I to drugie utrwalił bardzo pięknie na swoim zdjęciu Roman Bukalski. Optyka: Synta Dobson 6"; kamera: Canon Eos 1000D.

5 sierpnia 2017-Zorza polarna i startrails-autor Dariusz Wiosna
5 sierpnia 2017-Zorza polarna i startrails-autor Dariusz Wiosna

Astrofotografia to w pojęciu wielu mroczne obrazy ciemnych mgławic, kule gromad kulistych skrzące się jak najcenniejsze brylanty lub co najwyżej zdjęcia planet i Księżyca. Słońce wymienia już tylko co piąty pytany. A przecież to także piękne ziemskie krajobrazy mające w tle piękne zjawiska na niebie i w ziemskiej atmosferze. Taki wyjątkowo wysmakowany obrazek pokazał Dariusz Wiosna. Połączenie kręgów zataczanych przez gwiazdy z zorzą polarną i interesującym krajobrazem na pierwszym planie nadało jego pracy niezwykły klimat. Optyka: Samyang 8mm; montaż: statyw foto; kamera: Canon

29 lipca 2017-NGC 7000 w palecie HST- autor Andrzej Fijołek
29 lipca 2017-NGC 7000 w palecie HST- autor Andrzej Fijołek

Paleta kolorów, nazywana paletą Hubble Space Telescope ( HST) to sposób prezentacji obiektów nieba głębokiego polegający na fotografowaniu przy pomocy szerokiej gamy filtrów wąskopasmowych i przyporządkowaniu im kolorów z zakresu światła widzialnego okiem ludzkim. Ta najpopularniejsza paleta HST przyporządkowuje kolor czerwony dla pasma siarki ( 673 nm), kolor zielony dla zjonizowanego wodoru ( 656 nm) i kolor niebieski dla zjonizowanego tlenu ( 373 nm). Fotografowanie z wykorzystaniem filtrów wąskopasmowych ujawnia szczegóły nie widoczne w szerokim paśmie, a dla obserwatoriów ziemskich pozwala ponadto zminimalizować wpływ atmosfery. Dla nas - astrofotografów amatorów- pozwala na fotografowanie w miejscach o dużym LP. Andrzej Fijołek, wykorzystując tą technikę, pokazał znaną mgławicę NGC 7000 Ameryka Północna w gwiazdozbiorze Łabędzia. Sprzęt: astrograf ASA 10Nf3,6; korektor-reduktor: Wynne 0,95; kamera: Sbig Stl 11000 M; montaż ASA DDM60pro.Zestaw filtrów wąskopasmowych: Ha-7 nm, SII-8 nm, OIII-8,5 nm prod. Baader Planetarium .

22 lipca 2017 - Tranzyt Merkurego-autor Dariusz Wiosna
22 lipca 2017 - Tranzyt Merkurego-autor Dariusz Wiosna

Tranzyty planet wewnętrznych Układu Słonecznego są zjawiskiem obserwowanym od siedemnastego wieku. Tranzyty Merkurego są znacznie częstsze niż tranzyty Wenus – zdarzają się średnio jedenaście razy w ciągu stulecia. W XXI wieku tranzyty Merkurego mogły być obserwowane w 2003, 2006 i 2016 roku. Ten ostatni - z 9 maja 2016 roku uwiecznił Dariusz Wiosna. optyka: GSO 10" + GSO 2,5x;montaż: NEQ6;kamera: ASI224 + GSO red

15 lipca 2017-Messier 106 autor Łukasz Szczepański
15 lipca 2017-Messier 106 autor Łukasz Szczepański

Messier 106 (NGC 4258) jest galaktyką spiralną typu Seyferta typu 2 a więc takiego, w którym dochodzi do zaniku szerokich składników widma w wyniku ich przesłonięcia pyłem znajdującym się w bezpośrednim otoczeniu aktywnego jądra. Została odkryta w lipcu 1781 roku, ale do katalogu Messiera zostala dopisana dopiero w roku 1947. Messier 106 jest najjaśniejszą galaktyką grupy galaktyk M106. Ciekawe zdjęcie Łukasza Szczepańskiego pokazuje galaktykę i jej najbliższe otoczenie. Optyka: SW 150/750 f/5.4; kamera: QHY9;montaż HEQ5 mod.

8 lipca 2017 - Mgławica Półksiężyc - autor Andrzej Fijołek
8 lipca 2017 - Mgławica Półksiężyc - autor Andrzej Fijołek

NGC 6888 to mgławica emisyjna znajdująca się w konstelacji Łabędzia, znana także pod nazwą Półksiężyc albo Rożek. Odkryta 15 września 1792 roku przez Williama Herschela znajduje się w odległości około 4700 lat świetlnych od Ziemi w ramieniu Oriona Drogi Mlecznej. NGC 6888 została uformowana przez znajdującą się w jej wnętrzu gwiazdę Wolfa-Rayeta WR 136. Gwiazda ta powstała jako nadzwyczaj jasny i gorący nadolbrzym typu O około 4,5 miliona lat temu, a kiedy około 250 tysięcy lat temu przeszła z fazy czerwonego karła w gwiazdę Wolfa-Rayeta- rozpoczął sie proces powstawania mgławicy. Andrzej Fijołek pokazał ją w technice bikolor. Optyka: astrograf ASA 10Nf3,6, korektor Wynne'a 0,95; kamera: Atik One 6,0 M; montaż: ASA DDM60pro. Zestaw filtrów wąskopasmowych: Ha-7 nm, OIII-8,5 nm prod. Baader Planetarium

1 lipca 2017 - Mgławica Płomień - autor Jacek Bobowik
1 lipca 2017 - Mgławica Płomień - autor Jacek Bobowik

Mgławica Płomień ( NGC 2024) to mgławica emisyjna znajdująca się w konstelacji Oriona, w odleglości okolo 1500 lat świetlnych od Ziemi. Swój niecodzienny, pomarańczowy kolor zawdzięcza świeceniu atomów wodoru, znajdujących się na krańcach odległego o okolo 1500 lat świetlnych od Ziemi, gigantycznego Obłoku Molekularnego w Orionie. Dodatkowym źródłem energetycznego promieniowania ultrafioletowego powodującego jonizację gazu wodorowego w Mgławicy Płomień jest prawdopodobnie młoda, masywna gwiazda należąca do gromady gwiazd widocznych w podczerwieni poprzez ciemny pas widoczny na tle wodorowej poświaty. Mgławicę wraz z grupą innych obiektów niezwykle popularnego wśród astrofotografów fragmentu Oriona pokazał na swej fotografii Jacek Bobowik. Optyka: Orion Optics CT8; kamery: SBIG ST-8300M, ST-8300C; montaż: Losmandy G11; uzyty zestaw filtrów: Hutech IDAS LPS-P2, Baader Planetarium 7nm H-Alpha.

24 czerwca 2017-Obłoki srebrzyste-autor Tomasz Skiba
24 czerwca 2017-Obłoki srebrzyste-autor Tomasz Skiba

Obłoki srebrzyste (angielska nazwa „ Noctilucent clouds” – NLC) odkrył 13 czerwca 1885 roku Witold Ceraski, rosyjski astronom polskiego pochodzenia. Początkowo wiązano je z wybuchem wulkanu Krakatau, jednak z biegiem czasu poznano ich naturę i warunki powstawania. Obłoki srebrzyste to polarne chmury mezosferyczne, widziane przy zmierzchu lub świcie kiedy słońce jest 6-16 stopni poniżej horyzontu, a więc późną wiosną i latem. Na półkuli północnej najlepszy okres do ich obserwacji zaczyna się w połowie maja i trwa do końca sierpnia. Najczęściej obserwowane są w pasie pomiędzy 50° i 70° (północnej i południowej szerokości geograficznej) obłoki srebrzyste są najwyższymi chmurami widzianymi z Ziemi. Powstają w mezosferze około 75–85 km ponad powierzchnią ziemi. Zdjęcie Tomasza Skiby z lipca 2014 świetnie pokazuje ich rozbudowaną, piękną strukturę i kolorystykę. Optyka Nikkor 180 F/2.8, kamera Nikon D700.

17 czerwca 2017-Plamy na południowej półkuli Słońca- autor Jerzy Łągiewka
17 czerwca 2017-Plamy na południowej półkuli Słońca- autor Jerzy Łągiewka

Plamy słoneczne to ciemne obszary które cechuje widocznie mniejsza jasność i bardzo silne pole magnetyczne. Pomimo że pierwsze wzmianki o ich istnieniu pochodzą z piątego wieku przed naszą erą to ich charakter opisano dopiero w roku 1611, a regularne obserwacje rozpoczęto w roku 1849. Dziś wiemy, że aktywność Słońca w cyklu 11 letnim jest ściśle związana z liczba powstających plam, a ich lokalizacja zmienia się od większych szerokości heliograficznych na początku cyklu do okolic równika Słońca na jego końcu. Grupa plam sfotografowana przez Jerzego Łągiewkę 7 lipca 2014 roku o godzinie 6,35 pięknie pokazuje ich strukturę,cienie i półcienie. Takie - dla wielu mało efektowne - zdjęcia mają swoją wielką wartość poznawczą i dokumentalną. Optyka: refraktor SW 90/910 z filtrem foliowym Baader ND3,8; telekonwerter 2,4x; detektor: Lumix G3 z filtrami: UV/IR-cut i Baader Solar Continuum; montaż : EQ-ATM.

10 czerwca 2017-Galaktyka M 104 Sombrero- autor Łukasz Szczepański
10 czerwca 2017-Galaktyka M 104 Sombrero- autor Łukasz Szczepański

Galaktyka Sombrero ( Messier 104 lub NGC 4594) to piękna galaktyka spiralna, położona w południowej części gwiazdozbioru Panny, tuż przy granicy z konstelacją Kruka. Nazwa Sombrero pochodzi od jej nietypowego wyglądu. Galaktyka ma wielkie jasne jądro, słabo rozwinięte ramiona spiralne i jest częściowo przesłonięta ciemnym pasem materii, składającym się głównie z pyłu i zimnego gazu wodorowego. Jej pierścień ma średnicę około 60 tys. lat świetlnych. Łukasz Szczepański - ostatnio śmiało wkraczający do czołówki polskiej astrofotografii amatorskiej- podjął bardzo udaną próbę pokazania jej struktur. Nie jest to zadaniem łatwym nie tylko ze względu na niewielkie rozmiary kątowe obiektu ale też ze względu na niskie położenie galaktyki nad polskim horyzontem. Optyka: Newton SkyWatcher 150/750 f/5.4; kamera QHY9; montaż: HEQ5 belt mod; użyty zestaw filtrów Baader LRGB. Zdjęcie powstało podczas Warsztatów Astrofotografii Praktycznej RODOS Wiosna 2017 , które odbywały się w kwietniu w Oleszycach Starych na Podkarpaciu.

3 czerwca 2017-Mgławica IC 410-autor Andrzej Fijołek
3 czerwca 2017-Mgławica IC 410-autor Andrzej Fijołek

IC 410 to znana mgławica emisyjna znajdująca się w konstelacji Woźnicy. Mgławica jest powiązana z gromadą otwartą NGC 1893. Chmury świecącego gazu wodorowego zostały ukształtowane przez promieniowanie gwiazd gromady NGC 1893. W obszarze IC 410 znajdują się dwa obłoki gazu i pyłu nazwane kijankami. Są one postrzegane jako obszary formowania się nowych gwiazd. Ciągną się na przestrzeni około 10 lat świetlnych i są formowane przez promieniowanie gromady NGC 1893. Te formacje pięknie pokazał Andrzej Fijołek na swoim zdjęciu prezentującym mgławicę w palecie barw Hubble Space Telescope - popularnej HST. Astrograf: ASA 10Nf3,6; kamera: ATIK ONE 6.0 M; montaż: ASA DDM60 pro; zestaw filtrów: Ha, OIII, SII- Baader Planetarium

27 maja 2017- Rozbłysk klasy C 2.3- autor Łukasz Sujka
27 maja 2017- Rozbłysk klasy C 2.3- autor Łukasz Sujka

Rozbłysk słoneczny to emisja w atmosferze Słońca ogromnej ilości energii wywołana przez proces anihilacji pola magnetycznego. Podczas rozbłysku emitowana jest energia w postaci fal elektromagnetycznych oraz strumienie cząstek o prędkościach dochodzących do 70% prędkości światła w próżni. Intensywność rozbłysku określa się literami alfabetu (od A - najsłabszy do X- najmocniejszy) uzupełnionych o dane liczbowe w zakresie 1-10. Każda następna litera oznacza rozbłysk 10 razy silniejszy. Łukasz Sujka to specjalista od fotografii Słońca, co potwierdzają wielokrotnie zdobywane tytuły na polskich i międzynarodowych forach astrofotograficznych. Ten rozbłysk klasy C2.3 z obszaru AR2644 sfotografował 04 kwietnia 2017. Optyka: TS 102/1100 + BelOptik ERF 102 + etalon od Lunt50THaPT + Tele Vue Barlow 2x; detektor: Point Grey Chameleon 3; montaż: CG5.

20 maja 2017 - Halo słoneczne i księżycowe- autor Hubert Dróżdż
20 maja 2017 - Halo słoneczne i księżycowe- autor Hubert Dróżdż

Halo to świetlisty krąg, biały lub w kolorach tęczy (wewnątrz czerwony, fioletowy na zewnątrz). Bywa widoczny wokół Słońca lub Księżyca. Zjawisko wywołane jest załamaniem i odbiciem światła wewnątrz kryształów lodu znajdujących się w chmurach pierzastych piętra wysokiego (cirrostratus). Różne rodzaje kryształów lodowych, możliwych ustawień w powietrzu i dróg optycznych w kryształach sprawia, że występuje wiele efektów halo. Najczęściej występuje tzw. małe halo o rozmiarze kątowym 22°, powstające przez załamanie na powierzchniach kryształów o kącie łamiącym 60°. I właśnie takie halo wokół Księżyca ( 6.04.2017) i Słońca ( 19.03.2017) pokazał Hubert Dróżdż w swojej niezwykle ciekawej pracy. Oba zdjęcia wykonał tym samym zestawem :Canon EOS 450D (niemodyfikowany) + Samyang 8mm Fish-Eye CS II na statywie fotograficznym.

13 maja 2017 - Tranzyt Embraera na tle Słońca  - autor Robert Pilch
13 maja 2017 - Tranzyt Embraera na tle Słońca - autor Robert Pilch

13 maja 2017 Tranzyt Embraera na tle Słońca - autor Robert Pilch Fotografowanie samolotów na wysokościach przelotowych to dziedzina fotografii wymagająca dużych umiejętności, refleksu i niemałej wiedzy. Ale to tego aby połączyć tą dziedzinę z astrofotografią trzeba o wiele więcej, a przede wszystkim sporo szczęścia aby złapać tranzyt samolotu na tle Słońca lub Księżyca. To wspaniale udało się Robertowi Pilchowi , który sfotografował przelot Embraera PLL LOT w rejsie Warszawa-Zurich na tle tarczy słonecznej. Optyka: SW ED 80/600 + barlow Baader Hyperion zoom 2.25x, kamera : Nikon D 3200, montaż: CG-4, zastosowane filtry: filt ND 3.8 + Baader O III.

6 maja 2017 - M 42 Wielka Mgławica Oriona  - autor Jacek Bobowik
6 maja 2017 - M 42 Wielka Mgławica Oriona - autor Jacek Bobowik

M 42 - Wielka Mgławica Oriona to prawdopodobnie najbardziej znana mgławica na północnym niebie. Świecący gaz otacza tam młode, gorące gwiazdy na krawędzi wielkiego obłoku gazowego odległego około 1500 lat świetlnych od Ziemi. Obszary tworzenia nowych gwiazd otoczone są obłokami zjonizowanego wodoru i niezwykle szybko poruszającymi się gazowymi wyrzutami materii. Mgławica Oriona położona jest w tym samym ramieniu Drogi Mlecznej co nasz Układ Słoneczny i jako jedna z niewielu jest widoczna także nieuzbrojonym okiem - poniżej linii trzech jasnych gwiazd tworzących Pas Oriona. Detale tej mgławicy pokazał Jacek Bobowik w swej pięknej pracy. Oprócz klasycznej fotografii LRGB dodał on obłoki gazu najlepiej widoczne w paśmie Ha zjonizowanego wodoru. Optyka: Orion Optics CT8, kamery: SBIG ST-8300M, ST-8300C, montaż: Losmandy G11, użyty zestaw filtrów: Hutech IDAS LPS-P2, Baader Planetarium 7nm H-Alpha.

29 kwietnia 2017-Zorza polarna z Łeby - autor Dawid Breska
29 kwietnia 2017-Zorza polarna z Łeby - autor Dawid Breska

Zorza polarna to jedno z najpiękniejszych zjawisk na niebie. Falujące kurtyny, spadające smugi , zmienne kolory niezmiennie przyciagają obserwatorów i są stałym elementem zdjęć z dalekiej północy. Ale nie wszyscy wiedzą że ten fascynjący spektakl można oglądać także w Polsce. Zdjęcie Dawida Breski dowodzi tego niezbicie! Wykonane w Łebie 17 marca 2015 roku pokazuje piękną zorzę widoczną nad północnym horyzontem. Sprzęt : Canon EOS 1200D + Canon EF 22-55 mm f/4-5.6 USM i statyw fotograficzny.

22 kwietnia 2017 Galaktyka M 106 - autor Szymon Gala
22 kwietnia 2017 Galaktyka M 106 - autor Szymon Gala

M 106 to galaktyka spiralna Seyferta typu 2, znajdująca się w gwiazdozbiorze Psów Gończych. Messier 106 jest najjaśniejszą galaktyką z 9 dużych galaktyk z nią związanych w tzw. grupie M106. Jest też tłem do odkryć supernowych - ostatnia SN 2014bc została odkryta w maju 2014. Galaktyka znajduje się w odległości ok. 23 milionów lat świetlnych od Ziemi. Zdjęcie Szymona Gali fantastycznie pokazuje struktury galaktyki. Optyka: Orion Optics VX 8, kamera: modyfikowany Canon 450D, montaż: SkyWatcher NE6.

15 kwietnia 2017-Jowisz i Io-autor Marcin Łaszyn
15 kwietnia 2017-Jowisz i Io-autor Marcin Łaszyn

Io to jeden z najdziwniejszych księżyców w naszym układzie planetarnym. Jasny kolor powierzchni zawdzięcza siarce i skałom krzemowym wyrzucanym przez wulkany, których aktywność jest pobudzana przez oddziaływanie grawitacyjne Jowisza i pozostałych księżyców Galileuszowych. Tranzyt Io i jego cień na powierzchni planety pięknie pokazał Marcin Łaszyn na swoich zdjęciach pokazujących dwie fazy tego zjawiska. Optyka:Celestron SCT 9,25";kamera ZWO ASI224MC;montaż CG5 GT. Pozostałe akcesoria: barlow GSO ED 2,5x; filtr Baader UV/IR-cut, korektor dyspersji atmosferycznej ZWO ADC.

7 kwietnia 2017-Stary Księżyc-autor Jerzy
7 kwietnia 2017-Stary Księżyc-autor Jerzy

Stary Księżyc, 4 dni i 7 godzin przed nowiem, 28 sierpnia 2016r. Duża ilość światła zbierana przez 15 centymetrowy achromatyczny refraktor daje możliwość stosowania filtrów wycinajacych wąskie spektrum światła i poprawiajacych ostrość rejestrowanych szczegółów wąskiego księżycowego sierpa. Widać to szczególnie na obu jego końcach, a także w obrazie Morza Wilgoci (Mare Humorum) i charakterystycznej formacji na zachodzie Oceanu Burz (Oceanus Procellarum) - wężowej Doliny Schrotera (Vallis Schroteri).Optyka:TS 152/900, kamera ASI120M z filtrami: UV/IR-cut i Baader Solar Continuum, montaż:EQ-ATM.

1 kwietnia 2017-M 13-autor Marcin Paciorek
1 kwietnia 2017-M 13-autor Marcin Paciorek

M 13 znana jako Wielka Gromada Kulista w Herculesie jest jedną z najjaśniejszych gromad kulistych północnego nieba. Spojrzenie przez teleskop ujawnia w niej widok setek tysięcy gwiazd. Gromada leży w odległości 25 tysięcy lat świetlnych i zawiera prawie milion gwiazd. Mienią się wieloma odcieniami koloru niebieskiego i żółtego. Urok tej gromady pięknie oddał w swojej pracy Marcin Paciorek. Optyka: CT8; kamera ST 2000 XM; montaż : Takahashi NJP.

25 marca 2017-Analema-autor Dariusz Dorosz
25 marca 2017-Analema-autor Dariusz Dorosz

Analema to linia w kształcie ósemki zakreślana na niebie w ciągu roku przez punkt, w którym znajduje się Słońce widziane codziennie o tej samej godzinie. Analema , którą uwiecznił Darek Dorosz, została wykonana niezwykłą i wymagającą niezwykłej cierpliwości techniką solarygrafii z wykorzystaniem "camera obscura". Darek użył 2 puszek po negatywie fotograficznym zamkniętych blaszką z otworkiem 0.3mm w blaszce i papieru światłoczułego Kodak Polymax. Naświetlanie każdego pogodnego dnia roku przez dwie minuty (puszka odsłaniana ręcznie) od 10:59 do 11:01 czasu zimowego.

18 marca 2017-M 45 Plejady - autor Antoni Chrapek
18 marca 2017-M 45 Plejady - autor Antoni Chrapek

Znana również jako Siedem Sióstr i M45, gromada Plejady jest jedną z najjaśniejszych i najbliższych Ziemi gromad otwartych i zawiera ponad 3000 gwiazd. Słynną formację można zobaczyć nawet bez lornetki z głębi zanieczyszczonego światłem miasta. Dłuższe ekspozycje pod dobrym, ciemnym niebem ujawniają piękną mgławicę refleksyjną wokół gwiazd, ale nie tylko. Są też tam inne obiekty – jak na przykład ciemna część Mgławicy Merope lub IC 349 nazywana Mgławicą Merope Barnard - niezwykle trudno ją dostrzec w blasku pobliskiej Merope (23 Tauri). Antoni Chrapek swoim perfekcyjnym zdjęciem pokazał całe piękno tego klasyka astrofotografii. Optyka - TSAPO 65Q , aparat - QHY9 mono, mount - EQ6 PRO.

11 marca 2017-Galaktyka M 94-autor Marcin Paciorek
11 marca 2017-Galaktyka M 94-autor Marcin Paciorek

Galaktyka spiralna M 94 ma ciekawy, świetlisty wewnętrzny pierścień otaczający jądro składający się z młodych gwiazd. Zewnętrzny, delikatny pierścień ma według ostatnich badań bardzo złożoną strukturę. Dla astrofotografów taka duża dynamika jest zawsze sporym wyzwaniem. Marcin Paciorek świetnie sobie z nią poradził, co pokazuję wyróżniona praca.Teleskop: Celestron C8N (1000mm), Kamera: Sbig ST-2000XM, Montaż: NJP Takahashi

18 lutego 2017-Gwiazdozbiór Łabędzia-autor Karol Gut
18 lutego 2017-Gwiazdozbiór Łabędzia-autor Karol Gut

Błękitny, gorący Deneb widoczny w lewej dolnej części kadru jest nadolbrzymem typu widmowego A2Ia, około 250 000 razy jaśniejszym od Słońca. Króluje nad wielkim bogactwem obiektów mieszczących się w granicach gwiazdozbioru Łabędzia. To jeden z najpiękniejszych i najbogatszych rejonów nieba, położony na tle oceanu gwiazd Drogi Mlecznej. Piękne zdjęcie Karola Guta pokazuje w szerokim kadrze prawie cały gwiazdozbiór i jego główne obiekty - mgławice NGC 7000 Ameryka, IC 5067 Pelikan i dobrze znanego Veila. Wprawne oko dostrzeże także NGC 6888. Optyka: Canon EF 100mm f/2 USM (na f/4), kamera: niemodyfikowany Canon 5D mk II, montaż: EQ5.